Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje.
03042017 Image Banner 750 x 100

W czasach starożytnych Korynt był ważnym ośrodkiem handlowym. Towary władowywano w dwóch portach: Lechaion nad Zatoką Koryncką i Konchreai nad Zatoką Sarońską. Dawniej, aby nie przeciągać statków drogą lądową, przenoszono ładunek przez przesmyk dzielący obie zatoki. Z wysokości potężnej twierdzy Akrokoryntu można też  było kontrolować wszystkie drogi prowadzące z Półwyspu Greckiego na Peloponez. Miasto rozwijało się od VIII w. p.n.e. aż stało się wielką metropolią Hellady. Jednakże ok. 500 r. p.n.e. zaczęło tracić na znaczeniu na rzecz Sparty i Aten. W 146 r.  miasto zostało kompletnie zniszczone przez Rzymian, ale 100 lat później zostało przez nich wspaniale odbudowane. Najazd barbarzyńców w okresie IV-VI w zniszczył Korynt po raz kolejny, jednakże podźwignął się on z upadku w okresie bizantyjskim, stając się kwitnącym miastem w XI w.

Ze starożytnego zespołu miejskiego zachowała się do dziś częściowo  Świątynia Apollina zbudowana w 550 r. p.n.e., wznosząca się na 4-stopniowym podmurowaniu. Jej narożnik południowy stanowi 7 kolumn doryckich z połowy VI w. p.n.e. Cała otoczona kolumnadą
( peripteros ) świątynia liczyła 6 x 15 kolumn i miała za przedsionkiem ( pronaos ) cellę o długości 16 m podzieloną na trzy nawy dwoma rzędami kolumn ? po 4 w rzędzie. Za cellą, przed opisthodomosem - pomieszczeniem symetrycznym do pronaos  - mieściła się sala zwana megaronem z 4  kolumnami, które stanowiły przedłużenie kolumnady celli. Na północ od świątyni biegła droga do antycznego portu Lechaion, gdzie do dziś widoczne są fragmenty sklepów rzymskich i budynków mieszkalnych.

Od południowo-wschodniej strony drogi, tuż pod agorą, znajdował się okręg święty Apollina otoczony murami ( peribolos ) zbudowanymi w I w. n.e. Nieco dalej usytuowana była  zaopatrująca miasto w wodę Studnia Peirene otoczona portykami i  posiadająca bogaty wystrój. Pozostałości pokrywających ściany malowideł widoczne są do dziś.

Po wschodniej i zachodniej stronie agory widoczne są też pozostałości budowli pochodzących z okresu rzymskiego. Od wschodu stała tu Bazylika Julia, a od zachodu siedziba Rady Miejskiej.

Najciekawszym obiektem na agorze jest położony po jej południowej stronie Portyk ufundowany przez Filipa Macedońskiego, jako hegemona Związku Panhelleńskiego, którego ośrodkiem i siedzibą władz stał się niegdyś Korynt. Był to budynek dwukondygnacyjny o długości 163 m i szerokości ok. 24 m. Od strony placu rynkowego znajdowały się dwurzędowe podcienie, a w głębi podwójny rząd zamkniętych pomieszczeń. Od frontu budynku mieściły się sklepy, a w jego głębi magazyny.  Bemma ? wysoki taras znajdujący się po prawej stronie Portyku ? był trybuną mówców. W latach 51-52 n.e. stąd właśnie przemawiał do koryntian św. Paweł.

Za Portykiem południowym wznosi się pochodząca z okresu rzymskiego Bazylika. Dalej droga wiodła w kierunku Konchreai ? drugiego portu Koryntu połażonego nad Zatoką  Sarońską.

Wychodząc z agory w kierunku zachodnim napotykamy na otoczoną portykami Studnię Glauka. Podobnie, jak studnia Peirene, pochodzi ona z okresu archaicznego - prawdopodobnie VII/VI w. p.n.e.

Na północny-wschód od Studni Glauka wznosi się pochodzący z
 II-III w. n.e. Odeon Rzymski, mieszczący 3 tys. słuchaczy, a nieco dalej na północ Teatr sięgający swymi początkami do V w. p.n.e., którego zasadniczy kształt pochodzi jednak z I w. n.e.

Na północ od Teatru rozciągają się ruiny pochodzącego z IV w. p.n.e. Sanktuarium Asklepiosa. Poza nią, w Okręgu Asklepiosa, znajdowały się wrota wystawione bogowi w podzięce za uzdrowienia, budowle studzienne oraz inne zabudowania służące przybywającym tu chorym.

Akropol Koryncki zwany Akrokoryntem  ( Wysoki Korynt ) położony jest na wysokości 575 m n.p.m.  Zachowały się tu dobrze ruiny Twierdzy Weneckiej pochodzącej z XVII w. oraz wcześniejsze fragmenty obwarowań bizantyjskich i tureckich.  W przeszłości na szczycie góry stała  Świątynia Afrodyty, z którą związana była prostytucja sakralna.

Na sąsiednim wzniesieniu, poza obrębem murów, widoczny jest nieco mniejszy zamek zbudowany przez frankońskich krzyżowców w 1205 r., który stanowił bazę do oblężenia zdobytego 5 lat później Akrokoryntu.

 

W drodze do Myken przekraczamy słynny ze swego położenia i walorów widokowych Kanał Koryncki zbudowany w latach 1882-1893, który łączy Zatokę Koryncką z Zatoką Sarońską. Jeśli wierzyć tradycji próby przekopania tutaj przesmyku miały miejsce już w starożytności i zaczęły się w VI w. p.n.e. Prace posunęły się najdalej ponoć za czasów Nerona w 67 r. n.e. i obecny kanał przebiega właśnie tą wytyczoną trasą. Obecny Kanał Koryncki ma szerokość 24,5 m, a jego głębokość mierzy 8 m. Najwspanialej prezentuje się on ze starego mostu drogowego wiszącego 45 m nad taflą wody. Skaliste ściany kanału osiągają miejscami wysokość 76 m.

Więcej

Loutraki, nazywane przez starożytnych Greków Thermae, zachowało się w dziejach historii jako najstarsze opisane uzdrowisko. Wspaniałe warunki klimatyczne oraz piękno naturalnego otoczenia, czyste błękitne morze i wspaniałe plaże sprawiają, że miejscowość ta do dziś cieszy się ogromną popularnością. Długi deptak ciągnie się tu nad samym morzem, a ustawione w parku wodopoje zachęcają do picia leczniczej wody. Tuż za miastem podziwiać można, trochę może nawet kiczowaty, sztuczny wodospad.

Więcej

Położone na południowo-zachodnim zboczu Parnasu, wysokości 600 m n.p.m. Delfy stanowiły dla starożytnych Greków centrum świata. Znajdująca się tu świątynia Apollina słynęła z wyroczni, w której wieszczka Pytia przepowiadała przyszłość.
Sanktuarium Apollina znajdowało się pod ochroną związku miast-państw reckich, zwanego amfiktionią. Przybywali tu ze wszystkich stron nie tylko królowie poszczególnych greckich państewek, ale także i zwykli ludzie oraz przybysze z krajów ościennych.
Okręg Święty Apollina, zwany temenos lub hieron, położony jest na planie trapezu o wymiarach 200 m i 130 m. Jego centralną część zajmowała świątynia, do której prowadziła wychodząca z rzymskiego forum Droga Święta. Wzdłuż niej stały posągi zwycięzców igrzysk, wota dedykowane przez osoby prywatne oraz fundowane przez niektóre państwa jako ofiara dla boga, a także niewielkie budowle zwane dziś
skarbcami, wznoszone przez miasta greckie i poświęcone Apollinowi. Najlepiej zachowaną bydowlą przy Świętej Drodze jest Skarbiec Ateńczyków postawiony pod koniec VI w. p.n.e. jako dar dla Apollina za zwycięstwo w bitwie morskiej pod Salaminą. Nieco dalej znajdują się mury Okręgu Świętego Apollina, a Droga Święta kończyła swój
bieg przed znajdującym się na zewnątrz świątyni Ołtarzem Apollina, wzniesionym na początku V w. p.n.e.
Świątynia Apollina w swym obecnym kształcie pochodzi z IV w. p.n.e. i zbudowana została w stylu doryckim, stanowiąc typ świątyni peripteros. Sześć kolumn otaczało tu fasadę budynku, po którego dłuższych bokach znajdowało się 15 kolumn. Plan świątyni i jej styl naśladuje jednak budowlę z VI w. p.n.e., która została zniszczona prawdopodobnie podczas trzęsienia ziemi. Powyżej świątyni, nieco na zachód, usytuowany jest pochodzący z IV w. p.n.e. teatr mieszczący ok. 5 tys. widzów. Od teatru prowadzi stroma droga do stadionu posiadającego ok. 7 tys. miejsc.

Tuż przy drodze, u podnóża stromej skały, bije święte Źródło Kastalskie, poświęcone Apollinowi i Muzom. Przed wejściem do sanktuarium Apollina pielgrzymi czerpali tu wodę by zmyć z siebie podróżny kurz, a poeci siadali przy szemrzącej wodzie w oczekiwaniu na natchnienie. Niestety dzisiaj żródło można oglądać tylko z daleka, a wody napić się ze stojącego przy drodze wodopoju. Poza obrębem Okręgu Apollina położony był gimnazjon i palestra. Z gimnazjonu, miejsca ćwiczeń dla biegaczy oraz z palestry, w której do walk przygotowywali się zapaśnicy pozostały dziś jedynie fundamenty. Od gimnazjonu droga wiedzie do okręgu Marmaria, gdzie kiedyś znajdowała się świątynia Ateny Pronaja wzniesiona w VI w. p.n.e. Wart uwagi jest też pochodzący z IV w. p.n.e. okrągły budynek tolos o nieznanym nam dziś przeznaczeniu.

Nowe Delfy to miasto nastawione głównie na obsugę turystów . Główna ulica to ciąg samych hoteli, sklepików, tawern i restauracji.

 

Więcej

Na terenie dzisiejszej równiny pozostały niezwykłe formy ostańców piaskowych ukształtowane przed milionami lat przez spływające do morza masywy wody, które wymyły mniej trwałe warstwy skalne pozostawiając najtwardsze kamienie przybierające kształty szpikulców, grzybów i stożków. Już w XI w. te skalne formy przyciągały pobożnych pustelników, którzy osiedlali się w jaskiniach lub na niedostępnych wierzchołkach. 

Klasztor Agios Nikolaos położony jest w zachodniej części Meteorów, tuż ponad wioską Kastraki, na szczycie wąskiej 80-metrowej skały, pomiędzy ruinami monasterów św. Jana Chrzciciela i Pantokratora. Ze względu na niewielką powierzchnię skalistego podłoża monastyr ma formę wielopiętrowej budowli.  Prowadzi do niego osiemdziesiąt bardzo stromych stopni. Dość trudne, strome podejście oraz maleńkie rozmiary budowli sprawiają, że należy on do rzadziej odwiedzanych przez turystów

Monastyr Agios Stefanos jest jednym z dwóch żeńskich klasztorów w Meteorach. Wizyta w klasztorze nie wymaga wchodzenia po schodach Skała, na której stoi klasztor, oddzielona jest od masywu głęboką przepaścią, nad którą przerzucono stały most. Dawniej był tutaj most zwodzony, dzięki czemu wejście do tego klasztoru było znacznie łatwiejsze niż do innych.

Główną świątynię oraz boczne kościoły klasztoru Varlaam zbudowano w miejscu dawnej pustelni św. Warlama.  Monastyr stoi na drugiej co do wysokości skale Meteorów i prowadzą do niego schody o około stu stopniach. Został założony w 1350 r. przez pustelnika, który wspiął się na wierzchołek i wybudował trzy kościółki, cele i cysternę na wodę. Po jego śmierci miejsce opustoszało na 200 lat. Odbudowy świątyni i klasztoru podjęli się zamożni bracia-zakonnicy Teofanis i Nektarios Apsarades z Janiny w  roku 1517. Transport materiałów trwał podobno dwadzieścia dwa lata, a sama budowa ? dwadzieścia dni. W tym czasie stanął katolikon pod wezwaniem Wszystkich Świętych, kościółek Trzech Hierarchów i wieża.W końcu XVI i na początku XVII w. na terenie klasztoru działały renomowane pracownie kopiowania manuskryptów oraz haftu sakralnego. W początkach XIX w. zbudowano schody i drewniane mostki, które zastąpiły system drabin nad przepaściami.

Najmniejszym z zamieszkiwanych klasztorów jest pochodzący z XVI w. Roussanou. Trzypiętrowa budowla stoi na tak niewielkim płaskowyżu skalnym, że ze względu na brak miejsca wszystkie pomieszczenia, łącznie z katholikonem, znajdują się tu w jednym budynku. Aby się do niego dostać, należy przejść po kamiennych, niezbyt stromych stopniach i po dwóch solidnych mostkach nad przepaścią.

Najstarszym, najważniejszym rangą, największym i najwyżej stojącym klasztorem w Meteorach jest monastyr Megalo Meteoro, stojący na najwyższej i najbardziej wysuniętej skale Meteorów, szczycie Szerokiej Skały Plathylithos , która od podnóża do szczytu liczy 250 m. Do klasztoru prowadzi 115 wykutych w skale schodów. . Opatowowi Wielkiego Meteoru od  1940 r. podlegają wszystkie pozostałe klasztory meteorskie. Klasztor został założony około 1340 r. przez św. Atanazego. Jego uczniem, następcą i współzałożycielem monastyru był św. Joasaf ? wcześniej król Jan Uresis-Paleologos.

Więcej
Kalambaka to niewielka miejscowość położona u stóp Meteorów. Miasto jest czyste i spokojne, z główną ulicę, która biegnie jego środkiem jak kręgosłup. Ukwiecone place ozdobione są fontannami, a większość restauracji i kawiarni znajdują się wzdłuż głównej ulicy oraz w kilku bocznych ulic w centrum miasta.
Więcej
Jedyna bezpośrednia droga wiodąca z nad morza w głąb lądu wiedzie przez zieloną dolinę Tembi (Tempe), która została opisana już w greckiej mitologii. W wodach przepływającej przez równinę rzeki Pinios Apollo zmył bowiem z siebie winę za zabicie Pytona, który w Delfach strzegł świątyni swojej matki Gai.
Więcej

Przy starej drodze wiodącej z Salonik na Półwysep Kasandra leży Jaskinia Petralona odkryta w 1959 r. przez mieszkańca pobliskiej wsi Folipposa Chantzaridisa. Znana na całym świecie stała się ona po odkryciu w niej szczątków człowieka pierwotnego Arhantropotosa, żyjącego przeszło 700 tys. lat temu. W jaskini odkryto też
skamieniałości dawno wymarłych zwierząt. Niezwykle interesująca jest szata naciekowa jaskini. Oko cieszą wspaniałe stalagmity i
stalaktyty, a w niektórych komorach strop zdobię unikalne formy rurkowych stalaktytów zwane słomkami sody.

Więcej

Połozona na północnym skraju półwyspu Kassandra Nea Moudania,oferuje wszystko, co potrzebne jest do satysfakcjonującego wypoczynku: niezliczoną ilość restauracji, barów, greckich tawern, dyskotek oraz bogate nocne życie. Miłośnicy kąpieli i plażowania nie będą zawiedzeni, ponieważ znajdą tu delikatny piasek, czystą wodę oraz słońce.

Gaje oliwne i lasy sosnowe gęsto porastają wzgórza otaczające Nea Moudania, które w połączeniu z turkusową wodą Zatoki Termajskiej oraz piaszczystymi, a w niektórych miejscach, żwirowymi plażami tworzą malowniczy krajobraz. Jest to ?brama wjazdowa? na Półwysep Kassandra, typowo greckie miasto z największym portem rybackim na półwyspie.

Więcej

Nea Skioni to niewielka wioska i kurort wypoczynkowy na południowo-zachodnim wybrzeżu Półwyspu Kassandra, z tradycyjnym greckim klimatem. Piaszczysta plaża jest idealna dla miłośników opalania, a zielona okolica zachęca do spacerów i wycieczek. W miejscowości znajduje się port rybacki, który zapewnia codzienne dostawy świeżych ryb do miejscowych tawern.

Poniżej nabrzeżnej drogi, 1,5 km poza granicami Nea Skioni, stoi mała kaplica Panagia Feneromeni. Wzniesiona w XVI w. budowla została ozdobiona w XVII w malowidłami, które przetrwały do dzisiejszych czasów. Sercem kaplicy jest słynąca łaskami ikona Matki Bożej, namalowana na otynkowanym marmurze. Ponoć na cudownym wizerunku da się dostrzec odciski stóp Turka, który wszedł na nią nie wierząc, że ikona może się utrzymać na wodzie. Jak głosi napis Matka Boska płacze, gdy Grecji grozi coś złego. Po raz ostatni miała się zalać łzami w 1993 r., gdy dawna jugosłowiańska część Macedonii zaczęła rościć sobie prawo do Salonik.

 

Więcej

Na niewielkim półwyspie wcinającym się w Zatokę Termajską położony jest Przylądek Possidi z wzniesioną w 1864 r. latarnią morską. Znajdujące się tu przepiękne, ciągnące się kilometrami plaże, zapraszają do dalekich spacerów.

Więcej
Top