Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje.
03042017 Image Banner 750 x 100

Do Rabac wybraliśmy się samochodem z Rovinj, po drodze odwiedzając Pule. Rabać jest niedużym miasteczkiem położonym na południowym wybrzeżu półwyspu Istria. Miasteczko położonym jest na stromym zboczu górskim i jego główna część turystyczna z promenadą spacerową znajduje się na brzegu morza w okolicach portu.

Rabac słynie z swojej szerokiej, pięknie położonej w zatoczce plaży. Niestety ze względu na mały deszcz nie skorzystaliśmy z tej atrakcji.

Z mojej obserwacji myślę, że jest to miejscowość dla tych turystów, którzy lubią spokój i ciszę.

Więcej

Pula jest chorwackim miastem położonym w południowej części półwyspu Istria i jest jednocześnie największym miastem w tej części kraju. Do Puli wybraliśmy się podczas pobytu w Rovinj w ramach wycieczki objazdowej po półwyspie.

Charakterystyczną budowlą tego miasta jest amfiteatr z I w. n. e. który znajduje się w centrum miasta. Jest to jeden z trzech najlepiej zachowanych amfiteatrów. Dwa pozostałe to Koloseum i amfiteatr w El Jem. Przy pisaniu tego artykułu uświadomiłem sobie, że do zobaczenia zostało mi jeszcze z tej trójki tylko Koloseum J. W ogóle rzymska przeszłość tego miasta jest widoczna na każdym kroku. Wszędzie można znaleźć zabytki z okresu panowania cesarstwa w Puli.

Sam amfiteatr robi duże wrażenie. Jest w bardzo dobrym stanie. Zwiedzanie od środka jest dodatkowo płatne, ale nawet oglądanie go z zewnątrz warte jest uwagi. Okolica tej głównej atrakcji turystycznej potrafi również zająć kilka chwil. My byliśmy w okolicach muzeum archeologicznego i w porcie. Z tego co widzieliśmy z Puli organizowanych jest wiele wycieczek stateczkami turystycznymi. Jedną z tego typu atrakcji jest podróż na wyspę Brijuni na której znajduje się była rezydencja marszałka Tity. Wyspa jednocześnie jest wielkim parkiem w którym żyją egzotyczne zwierzęta podarowane marszałkowi przez innych władców państw.

Osobiście mogę napisać, że wyobrażałem sobie to miasto trochę inaczej i jego forma mnie rozczarowała. W porównaniu z Rovinj jest to miasto mniej turystyczne, bardziej przemysłowe. Jest to spowodowane prawdopodobnie tym, że jest to duże miasto, ale chyba nie poleciłbym tego miejsca jako miejsce noclegu.

Więcej

Mury liczącego ponad 3,5  tysiąca lat grodu wciąż sprawiają wrażenie ponurych i niedostępnych. W latach 1600-100 p.n.e. rezydowali tu potężni królowie: Arteusz, Agamemnon i Orestes, opisywani w mitologii i licznych poematach.

Ruiny Myken to pozostałości warownego grodu z okresu XIV-XIII w. p.n.e. Do dziś z dawnych zabudowań zachowały się tylko bardzo skąpe resztki w postaci potężnego muru obronnego o długości 900 m i grubości ok.10 m oraz głównej bramy zwanej Bramą Lwów.

Obramowanie bramy tworzą dwa pionowo ustawione bloki kamienne, a trzeci potężny blok stanowi nadproże o długości 4,5 m i grubości ok. 2 m. Umieszczoną nad nią kamienna płytę o grubości 70 cm zdobi unikalny relief, będący przykładem sztuki mykeńskiej, przedstawiający stojące z dwóch stron kolumn lwice. Płaskorzeźba ta miała obrazować potęgę miasta oraz sygnalizować przybyszom, że zbliżają się do świętego miejsca.

Wewnątrz obwarowań, po prawej stronie od Lwiej Bramy, położony był okręg cmentarny oddzielony o zabudowań mieszkalnych wewnętrznym murem kamiennym. Widać tu wykute w podłożu skalnym prostokątne groby szybowe o różnej wielkości,  pochodzące z XVI-XV w p.n.e. Mają one postać prostokątnych jam  wykutych w podłożu skalnym o głębokości od jednego do kilku metrów  W pięciu odkrytych przez Schielemana szybach znaleziono w 1876 r. 19 szkieletów, złote maski pośmiertne, szaty pokryte listkami ze złota, biżuterię, broń i naczynia pochodzące z XVI w. p.n.e.

Od Lwiej Bramy droga wiodła do pałacu władcy położonego w najwyższej części akropolu. Dwukondygnacyjny zespół zabudowań rozlokowany na różnych poziomach  składa się z wielu pomieszczeń. Najważniejszą część pałacu stanowił megaron z kolumnowym przedsionkiem otwierającym się w stronę dziedzińca. Pośrodku tej dużej, pokrytej malowidłami sali o wymiarach 13 x 12 m ulokowane było palenisko otoczone czterema kolumnami. Po przeciwległej stronie przylegającego do megaronu dziedzińca znajdowała się sala tronowa. Szereg innych wnętrz pałacowych stanowiły różnego typu pomieszczenia mieszkalne, gospodarcze i kultowe. W sąsiedztwie pałacu stały natomiast inne domy zamieszkiwane przez wysokich dostojników lub inne osoby blisko związane z królem.

Na zewnątrz murów usytuowany był okręg monumentalnych grobów kopułowych zwanych tolosami, w których chowano władców Myken oraz członków ich najbliższej rodziny. Do komór grobowych, z tworzącą kopułę nagromadzoną w górze warstwą kamieni, prowadzą specjalne dojścia dronosy, obramowane z obu stron ścianami z ciosanych kamieni. Nad komorą grobową usypywano jeszcze kopiec, na którym umieszczano kamienną stelę. Najsłynniejsze dwa grobowce to pochodzący z XIII w. p.n.e. Grób Agamemnona zwany w starożytności Skarbcem Arteusza oraz Grób Klitajmestry. W 1876 r. Henryk Schieleman wydobył z królewskich grobowców złote skarby o łącznej wadze 14 kg, wśród których znajduje się słynna złota pośmiertna maska uznawana za twarz Agamemnona

Dobrze zachowany jest szczególnie Grób Agamemnona, do którego prowadzi dromos ? droga o długości 36 m szerokości 6 m, ograniczona z obu stron cyklopim murem. Wysoka na 5,4 m brama, z typowym dla mykeńskiej architektury trójkątem odciążającym, wiedzie do pomieszczenia grobowego o wysokości 13,5 m i średnicy 14,5 m. W przeszłości portal ozdobiony był dekoracjami, z których do dziś zachowały się tylko skromne resztki. Wnętrze dużej sklepionej komory również było bogato zdobione, jednakże właściwy grób usytuowany był jednak w niewielkiej bocznej sali.

Nieco późniejszy, zbudowany ok. 1225 r. p.n.e. jest Grób Klitajmestry, mający prawie takie same rozmiary, jak grób jej małżonka. 

Więcej

Nafplio, o które w średniowieczu toczyły się zażarte walki między Turkami i Wenecjanami, była pierwszą stolicą współczesnej Grecji. Już w 1822 r. udało się wypędzić stąd Turków, a od stycznia 1833 r.  miasto stało się rezydencją pierwszego greckiego króla Ottona I.

Miejscowość, będąca głównym ośrodkiem Argolidy, szczyci się zwartą Starówką, która jest uważana za jedną z najpiękniejszych na greckim półwyspie. Osłonięte trzema fortecami Stare Miasto rozciąga się między szeroką zatoką a stromymi skałami.

Widoczna z daleka, pochodząca z XVIII w. wenecka twierdza Palamidi stoi na wzgórzu o wysokości 220 m. n.p.m. Prowadzą do niej schody o 857 stopniach. Nazwa twierdzy pochodzi od Palamedesa, mitycznego herosa znanego z poematów Homera, który był twórcą latarni morskiej w Nafplio oraz systemu miar, a także wynalazcą kości do gry. 

Kolejne dwie twierdze to Forteca Akronafplia oraz zbudowana na wysepce tuż przed nabrzeżem Forteca Bourtizi. Na wzniesieniu Akronauplion widoczne są też resztki akropolu antycznego.

Przy brukowanym rynku Starego Miasta w pochodzących z 1713 r. weneckich koszarach znajduje się Muzeum Archeologiczne, w którego zbiorach zobaczyć można słynną zbroję mykeńską pochodzącą z wykopalisk w Dendra oraz zrekonstruowane freski z Tirynsu.  Nieopodal stoją dwa meczety, z których większy służył w latach 1825-1828 jako miejsce zgromadzeń pierwszego greckiego parlamentu 

Więcej

Położone nad Zatoką Sarońską Epidauros należy do najciekawszych zabytków Argolidy, a zarazem jest jednym z jej najpiękniejszych zakątków. W starożytności miasto było niewielką, aczkolwiek niezależną polis zawdzięczającą sławę znajdującemu się tu sanktuarium Asklepiosa.

Od strony Nafplio pierwszym obiektem zespołu zabytków Epidauros jest stadion. Nieco na północ od niego znajduje się Hioron ? okręg święty Asklepiosa. Dziś jest to grupa ruin, ale w przeszłości było jednym z najpiękniejszych sanktuariów w Grecji. Nad cała zabudową górowała okrągła budowla tolos o wysokości 12 m i średnicy prawie 22 m. Wzniesiony w IV w. p.n.e. budynek otoczony był peripterosem o 26 kolumnach.

Na zboczu kynotrionu położony był jeden z najwspanialszych, dobrze zachowanych do dziś, Teatr Grecki mogący pomieścić ok. 10 tys. widzów. Zbudowano go ok. 350 r. p.n.e., a jego twórcą był Poliklet Młodszy. Był to pierwszy w Grecji teatr wykonany całkowicie z kamienia, który zbudowano ok. 350 r. p.n.e. na podstawie projektów Polikleta Młodszego. Do dziś znakomicie zachowała się widownia teatru, gdzie diazoma - linia poziomego chodnika ? wyodrębnia dwie kondygnacje. Górna zawierała 20 rzędów stopni dla widzów, dolna 32 oraz 3 rzędy miejsc honorowych. Od orchestry ( kolistej płaszczyzny u stóp wzgórza, na której występował chór ) rozchodzą się promieniście schody dzielące widownię na sektory: 12 w części niższej i 22 w górnej.

 

Więcej

W czasach starożytnych Korynt był ważnym ośrodkiem handlowym. Towary władowywano w dwóch portach: Lechaion nad Zatoką Koryncką i Konchreai nad Zatoką Sarońską. Dawniej, aby nie przeciągać statków drogą lądową, przenoszono ładunek przez przesmyk dzielący obie zatoki. Z wysokości potężnej twierdzy Akrokoryntu można też  było kontrolować wszystkie drogi prowadzące z Półwyspu Greckiego na Peloponez. Miasto rozwijało się od VIII w. p.n.e. aż stało się wielką metropolią Hellady. Jednakże ok. 500 r. p.n.e. zaczęło tracić na znaczeniu na rzecz Sparty i Aten. W 146 r.  miasto zostało kompletnie zniszczone przez Rzymian, ale 100 lat później zostało przez nich wspaniale odbudowane. Najazd barbarzyńców w okresie IV-VI w zniszczył Korynt po raz kolejny, jednakże podźwignął się on z upadku w okresie bizantyjskim, stając się kwitnącym miastem w XI w.

Ze starożytnego zespołu miejskiego zachowała się do dziś częściowo  Świątynia Apollina zbudowana w 550 r. p.n.e., wznosząca się na 4-stopniowym podmurowaniu. Jej narożnik południowy stanowi 7 kolumn doryckich z połowy VI w. p.n.e. Cała otoczona kolumnadą
( peripteros ) świątynia liczyła 6 x 15 kolumn i miała za przedsionkiem ( pronaos ) cellę o długości 16 m podzieloną na trzy nawy dwoma rzędami kolumn ? po 4 w rzędzie. Za cellą, przed opisthodomosem - pomieszczeniem symetrycznym do pronaos  - mieściła się sala zwana megaronem z 4  kolumnami, które stanowiły przedłużenie kolumnady celli. Na północ od świątyni biegła droga do antycznego portu Lechaion, gdzie do dziś widoczne są fragmenty sklepów rzymskich i budynków mieszkalnych.

Od południowo-wschodniej strony drogi, tuż pod agorą, znajdował się okręg święty Apollina otoczony murami ( peribolos ) zbudowanymi w I w. n.e. Nieco dalej usytuowana była  zaopatrująca miasto w wodę Studnia Peirene otoczona portykami i  posiadająca bogaty wystrój. Pozostałości pokrywających ściany malowideł widoczne są do dziś.

Po wschodniej i zachodniej stronie agory widoczne są też pozostałości budowli pochodzących z okresu rzymskiego. Od wschodu stała tu Bazylika Julia, a od zachodu siedziba Rady Miejskiej.

Najciekawszym obiektem na agorze jest położony po jej południowej stronie Portyk ufundowany przez Filipa Macedońskiego, jako hegemona Związku Panhelleńskiego, którego ośrodkiem i siedzibą władz stał się niegdyś Korynt. Był to budynek dwukondygnacyjny o długości 163 m i szerokości ok. 24 m. Od strony placu rynkowego znajdowały się dwurzędowe podcienie, a w głębi podwójny rząd zamkniętych pomieszczeń. Od frontu budynku mieściły się sklepy, a w jego głębi magazyny.  Bemma ? wysoki taras znajdujący się po prawej stronie Portyku ? był trybuną mówców. W latach 51-52 n.e. stąd właśnie przemawiał do koryntian św. Paweł.

Za Portykiem południowym wznosi się pochodząca z okresu rzymskiego Bazylika. Dalej droga wiodła w kierunku Konchreai ? drugiego portu Koryntu połażonego nad Zatoką  Sarońską.

Wychodząc z agory w kierunku zachodnim napotykamy na otoczoną portykami Studnię Glauka. Podobnie, jak studnia Peirene, pochodzi ona z okresu archaicznego - prawdopodobnie VII/VI w. p.n.e.

Na północny-wschód od Studni Glauka wznosi się pochodzący z
 II-III w. n.e. Odeon Rzymski, mieszczący 3 tys. słuchaczy, a nieco dalej na północ Teatr sięgający swymi początkami do V w. p.n.e., którego zasadniczy kształt pochodzi jednak z I w. n.e.

Na północ od Teatru rozciągają się ruiny pochodzącego z IV w. p.n.e. Sanktuarium Asklepiosa. Poza nią, w Okręgu Asklepiosa, znajdowały się wrota wystawione bogowi w podzięce za uzdrowienia, budowle studzienne oraz inne zabudowania służące przybywającym tu chorym.

Akropol Koryncki zwany Akrokoryntem  ( Wysoki Korynt ) położony jest na wysokości 575 m n.p.m.  Zachowały się tu dobrze ruiny Twierdzy Weneckiej pochodzącej z XVII w. oraz wcześniejsze fragmenty obwarowań bizantyjskich i tureckich.  W przeszłości na szczycie góry stała  Świątynia Afrodyty, z którą związana była prostytucja sakralna.

Na sąsiednim wzniesieniu, poza obrębem murów, widoczny jest nieco mniejszy zamek zbudowany przez frankońskich krzyżowców w 1205 r., który stanowił bazę do oblężenia zdobytego 5 lat później Akrokoryntu.

 

W drodze do Myken przekraczamy słynny ze swego położenia i walorów widokowych Kanał Koryncki zbudowany w latach 1882-1893, który łączy Zatokę Koryncką z Zatoką Sarońską. Jeśli wierzyć tradycji próby przekopania tutaj przesmyku miały miejsce już w starożytności i zaczęły się w VI w. p.n.e. Prace posunęły się najdalej ponoć za czasów Nerona w 67 r. n.e. i obecny kanał przebiega właśnie tą wytyczoną trasą. Obecny Kanał Koryncki ma szerokość 24,5 m, a jego głębokość mierzy 8 m. Najwspanialej prezentuje się on ze starego mostu drogowego wiszącego 45 m nad taflą wody. Skaliste ściany kanału osiągają miejscami wysokość 76 m.

Więcej

Loutraki, nazywane przez starożytnych Greków Thermae, zachowało się w dziejach historii jako najstarsze opisane uzdrowisko. Wspaniałe warunki klimatyczne oraz piękno naturalnego otoczenia, czyste błękitne morze i wspaniałe plaże sprawiają, że miejscowość ta do dziś cieszy się ogromną popularnością. Długi deptak ciągnie się tu nad samym morzem, a ustawione w parku wodopoje zachęcają do picia leczniczej wody. Tuż za miastem podziwiać można, trochę może nawet kiczowaty, sztuczny wodospad.

Więcej

Położone na południowo-zachodnim zboczu Parnasu, wysokości 600 m n.p.m. Delfy stanowiły dla starożytnych Greków centrum świata. Znajdująca się tu świątynia Apollina słynęła z wyroczni, w której wieszczka Pytia przepowiadała przyszłość.
Sanktuarium Apollina znajdowało się pod ochroną związku miast-państw reckich, zwanego amfiktionią. Przybywali tu ze wszystkich stron nie tylko królowie poszczególnych greckich państewek, ale także i zwykli ludzie oraz przybysze z krajów ościennych.
Okręg Święty Apollina, zwany temenos lub hieron, położony jest na planie trapezu o wymiarach 200 m i 130 m. Jego centralną część zajmowała świątynia, do której prowadziła wychodząca z rzymskiego forum Droga Święta. Wzdłuż niej stały posągi zwycięzców igrzysk, wota dedykowane przez osoby prywatne oraz fundowane przez niektóre państwa jako ofiara dla boga, a także niewielkie budowle zwane dziś
skarbcami, wznoszone przez miasta greckie i poświęcone Apollinowi. Najlepiej zachowaną bydowlą przy Świętej Drodze jest Skarbiec Ateńczyków postawiony pod koniec VI w. p.n.e. jako dar dla Apollina za zwycięstwo w bitwie morskiej pod Salaminą. Nieco dalej znajdują się mury Okręgu Świętego Apollina, a Droga Święta kończyła swój
bieg przed znajdującym się na zewnątrz świątyni Ołtarzem Apollina, wzniesionym na początku V w. p.n.e.
Świątynia Apollina w swym obecnym kształcie pochodzi z IV w. p.n.e. i zbudowana została w stylu doryckim, stanowiąc typ świątyni peripteros. Sześć kolumn otaczało tu fasadę budynku, po którego dłuższych bokach znajdowało się 15 kolumn. Plan świątyni i jej styl naśladuje jednak budowlę z VI w. p.n.e., która została zniszczona prawdopodobnie podczas trzęsienia ziemi. Powyżej świątyni, nieco na zachód, usytuowany jest pochodzący z IV w. p.n.e. teatr mieszczący ok. 5 tys. widzów. Od teatru prowadzi stroma droga do stadionu posiadającego ok. 7 tys. miejsc.

Tuż przy drodze, u podnóża stromej skały, bije święte Źródło Kastalskie, poświęcone Apollinowi i Muzom. Przed wejściem do sanktuarium Apollina pielgrzymi czerpali tu wodę by zmyć z siebie podróżny kurz, a poeci siadali przy szemrzącej wodzie w oczekiwaniu na natchnienie. Niestety dzisiaj żródło można oglądać tylko z daleka, a wody napić się ze stojącego przy drodze wodopoju. Poza obrębem Okręgu Apollina położony był gimnazjon i palestra. Z gimnazjonu, miejsca ćwiczeń dla biegaczy oraz z palestry, w której do walk przygotowywali się zapaśnicy pozostały dziś jedynie fundamenty. Od gimnazjonu droga wiedzie do okręgu Marmaria, gdzie kiedyś znajdowała się świątynia Ateny Pronaja wzniesiona w VI w. p.n.e. Wart uwagi jest też pochodzący z IV w. p.n.e. okrągły budynek tolos o nieznanym nam dziś przeznaczeniu.

Nowe Delfy to miasto nastawione głównie na obsugę turystów . Główna ulica to ciąg samych hoteli, sklepików, tawern i restauracji.

 

Więcej

Na terenie dzisiejszej równiny pozostały niezwykłe formy ostańców piaskowych ukształtowane przed milionami lat przez spływające do morza masywy wody, które wymyły mniej trwałe warstwy skalne pozostawiając najtwardsze kamienie przybierające kształty szpikulców, grzybów i stożków. Już w XI w. te skalne formy przyciągały pobożnych pustelników, którzy osiedlali się w jaskiniach lub na niedostępnych wierzchołkach. 

Klasztor Agios Nikolaos położony jest w zachodniej części Meteorów, tuż ponad wioską Kastraki, na szczycie wąskiej 80-metrowej skały, pomiędzy ruinami monasterów św. Jana Chrzciciela i Pantokratora. Ze względu na niewielką powierzchnię skalistego podłoża monastyr ma formę wielopiętrowej budowli.  Prowadzi do niego osiemdziesiąt bardzo stromych stopni. Dość trudne, strome podejście oraz maleńkie rozmiary budowli sprawiają, że należy on do rzadziej odwiedzanych przez turystów

Monastyr Agios Stefanos jest jednym z dwóch żeńskich klasztorów w Meteorach. Wizyta w klasztorze nie wymaga wchodzenia po schodach Skała, na której stoi klasztor, oddzielona jest od masywu głęboką przepaścią, nad którą przerzucono stały most. Dawniej był tutaj most zwodzony, dzięki czemu wejście do tego klasztoru było znacznie łatwiejsze niż do innych.

Główną świątynię oraz boczne kościoły klasztoru Varlaam zbudowano w miejscu dawnej pustelni św. Warlama.  Monastyr stoi na drugiej co do wysokości skale Meteorów i prowadzą do niego schody o około stu stopniach. Został założony w 1350 r. przez pustelnika, który wspiął się na wierzchołek i wybudował trzy kościółki, cele i cysternę na wodę. Po jego śmierci miejsce opustoszało na 200 lat. Odbudowy świątyni i klasztoru podjęli się zamożni bracia-zakonnicy Teofanis i Nektarios Apsarades z Janiny w  roku 1517. Transport materiałów trwał podobno dwadzieścia dwa lata, a sama budowa ? dwadzieścia dni. W tym czasie stanął katolikon pod wezwaniem Wszystkich Świętych, kościółek Trzech Hierarchów i wieża.W końcu XVI i na początku XVII w. na terenie klasztoru działały renomowane pracownie kopiowania manuskryptów oraz haftu sakralnego. W początkach XIX w. zbudowano schody i drewniane mostki, które zastąpiły system drabin nad przepaściami.

Najmniejszym z zamieszkiwanych klasztorów jest pochodzący z XVI w. Roussanou. Trzypiętrowa budowla stoi na tak niewielkim płaskowyżu skalnym, że ze względu na brak miejsca wszystkie pomieszczenia, łącznie z katholikonem, znajdują się tu w jednym budynku. Aby się do niego dostać, należy przejść po kamiennych, niezbyt stromych stopniach i po dwóch solidnych mostkach nad przepaścią.

Najstarszym, najważniejszym rangą, największym i najwyżej stojącym klasztorem w Meteorach jest monastyr Megalo Meteoro, stojący na najwyższej i najbardziej wysuniętej skale Meteorów, szczycie Szerokiej Skały Plathylithos , która od podnóża do szczytu liczy 250 m. Do klasztoru prowadzi 115 wykutych w skale schodów. . Opatowowi Wielkiego Meteoru od  1940 r. podlegają wszystkie pozostałe klasztory meteorskie. Klasztor został założony około 1340 r. przez św. Atanazego. Jego uczniem, następcą i współzałożycielem monastyru był św. Joasaf ? wcześniej król Jan Uresis-Paleologos.

Więcej
Kalambaka to niewielka miejscowość położona u stóp Meteorów. Miasto jest czyste i spokojne, z główną ulicę, która biegnie jego środkiem jak kręgosłup. Ukwiecone place ozdobione są fontannami, a większość restauracji i kawiarni znajdują się wzdłuż głównej ulicy oraz w kilku bocznych ulic w centrum miasta.
Więcej
Top